3D’s, Dé Tilburgse aanpak

Vanaf 1 januari 2015 zijn gemeenten aan zet op drie belangrijke sociale taken (de 3D’s). Zij worden verantwoordelijk voor de zorg van veel huidige AWBZ cliënten, voor de uitvoering van de Participatiewet en een flink deel van de jeugdzorg. Met deze overdracht van taken wil de wetgever verschillende doelen bereiken. Op de eerste plaats is het idee dat zorg het beste zo dicht mogelijk bij de cliënt georganiseerd kan worden: op lokaal niveau. Op de tweede plaats moet dit leiden tot een meer geïntegreerde aanpak van zorg en tot meer samenwerking in plaats van een wirwar aan loketten. En op de derde plaats kan zo fors worden bezuinigd. Van gemeenten wordt verwacht dat zij de regie gaan voeren over deze zorggebieden. Ook is de gedachte dat zij hun inwoners stimuleren om meer voor elkaar te gaan zorgen.

Overal in het land wordt keihard gewerkt om dit voor elkaar te krijgen. Er wordt op verschillende wijzen samengewerkt met de professionals en (zorg)aanbieders. Met de mensen en organisaties die hun werkveld en cliënten vaak al op hun duimpje kennen. Het is de bedoeling dat gemeenten samen met hen invulling geven aan de opgaven. Dat is lang niet altijd eenvoudig en vanzelfsprekend. Rollen en verantwoordelijkheden veranderen. En burgers/cliënten moeten daarin worden meegenomen. Om inwoners ondersteuning op maat én dichtbij te bieden richten veel gemeenten wijkteams in. Zorgaanbieders moeten daar op leren inspelen.

Communicatief zit hier een enorme opgave achter. Eigenlijk wordt alles anders. Hoe pak je dat aan? Wie zien langzaam aan al de eerste campagnes van start gaan: ‘Eigen kracht’, ‘Helpende handjes’ of ‘Samen sterker staan’. Ze richten zich op de einddoelgroepen van het zorgbeleid, de cliënten en patiënten. En ze zijn doortrokken van ‘participatie’ en ‘eigen verantwoordelijkheid’. Ligt daar nu de belangrijkste toegevoegde waarde die communicatie te bieden heeft? Wij denken dat men hier de plank misslaat.

In Tilburg mogen wij de gemeente ondersteunen bij deze decentralisaties. Daar speelt communicatie een totaal andere rol. Een rol waar wij ons veel beter bij thuis voelen. Dé Tilburgse aanpak kiest ervoor het primaire proces leidend maken in de hele omslag. Stap 1 is dan: zorgen dat de communicatie tussen alle partners binnen de keten vlekkeloos verloopt en ieder zijn rol weet. Stap 2 is: burgers/cliënten zo gericht en persoonlijk mogelijk informeren en betrekken op de momenten dat het er echt toe doet. Waarbij elke partner verantwoordelijk is voor zijn eigen communicatie. Praktisch. Nuchter. Op maat. En alleen wanneer het voor iemand relevant is. Gewoon: “Wat betekent deze nieuwe organisatie voor jou, in jouw specifieke situatie?” Geen brede campagne met een ‘participatieboodschap’. Maar communiceren in de dagelijkse praktijk door de zorgprofessional dicht bij de inwoner. Dezelfde professional die samen met inwoners probeert invulling te geven aan de hulpvraag en ondersteuning op maat te bieden. Deze aanpak springt voor de buitenstaander minder in het oog, is misschien ook minder ‘sexy’ en spectaculair, maar levert wel meer resultaat op. Niet communiceren over de 3D’s dus met een abstracte massale doelgroep, maar communiceren in het primaire zorgproces met de mensen die het betreft.

Tweet about this on Twitter0Share on LinkedIn2Share on Facebook0
HVR Groep